Kalme wateren – Eindblog Project Yogazaal

Als ik één ding heb geleerd deze afgelopen periode, dan is het dat je moet doen waar je passies liggen.
Als je dat doet, dan volg je automatisch de juiste weg.

Maar ik ben niet zonder slag of stoot tot deze wijsheid gekomen. Onzekerheid, stress, twijfel en nog meer stress zijn allemaal voorbij gekomen. Om vooral die stress uit m’n leven te bannen ben ik me gaan focussen op het vinden van rust en kalmte. Mijn uitgangspunt was de yogazaal, een ruimte die mij op het moment van binnenstappen op magische wijze vervult met rust. Het doel van dit project was om deze ervaring ook buiten de yogazaal op te roepen. Dit blogartikel is het slot van het project, “Project Yogazaal“.

De rustknop bestaat niet

In de allereerste blog uit deze serie heb ik mezelf dan wel voorgenomen om me niet meer druk te maken, maar in de praktijk bleek dit heel anders uit te pakken. Ik heb de afgelopen weken nog nooit zo weinig vrije tijd te besteden gehad, en de zenkoningin in mij was ver te zoeken! Rust en kalmte vinden blijkt lastiger dan gedacht. Het is namelijk niet zomaar even een ‘mind switch’ die je kunt maken, alsof je een knop omzet.

Zo. En nu ga ik weer even lekker zen zijn.

Hell no, was het maar zo eenvoudig!
Het is ontzettend lastig om de rust te vinden op een moment dat je onder druk staat. Waarom kan de yogazaal dit dan wel zo goed? Ik heb wat nagedacht en ben er geloof ik achter gekomen:

In de yogazaal ervaar je rust en kalmte omdat

  1. De omgeving meewerkt
    – Er is geen afleiding, het enige dat je hier kunt doen is yoga
  2. De situatie meewerkt
    – Je hebt tijd ingepland om yoga te gaan doen

Thuis is het een heel ander verhaal. Ik bevind me ten eerste niet in de yogazaal, en ten tweede ben ik niet van plan om yoga te gaan doen. Ik heb dingen te doen die ik moet afronden, en ergens in m’n achterhoofd zegt een stemmetje dat de tijd die ik aan yoga of rust besteed, net zo goed kan besteden aan het werken aan de taken. Zowel de omgeving als de situatie helpen dus niet mee om kalmte en rust te vinden zoals de yogazaal dat automatisch voor elkaar krijgt.

De yogasculptuur met de amuletten ik ik heb ontworpen zou hier de oplossing voor moeten zijn: het amulet zou de drager ervan helpen om de kalmte en rust van de yogazaal op te roepen. Ik moet alleen tot mijn spijt erkennen:

Het amulet werkt niet.
Niet voor mij, in ieder geval.

Faalamulet

Een amulet kan helpen om je te herinneren aan dat je de kalmte en rust moet zoeken, maar het herinnert je niet direct aan de yogazaal zelf. Daar zul je zelf actief aan moeten denken. En het feit dat de omgeving en situatie op het moment dat je rust nodig hebt júist niet meewerkt, maakt het praktisch onmogelijk om die op te roepen. Tenzij je hier misschien getraind in bent, en dat ben ik niet.

Ik heb het idee van het amulet niet meteen opgegeven, maar heb geëxperimenteerd met de inhoud en de vorm. Wat voor amulet zou mij herinneren aan die kalmte en rust van de yogazaal?

Inhoud: Geurig amulet

Potje met waspoederAls er één geur is waar ik geen genoeg van kan krijgen, dan is het wel de geur van waspoeder. Het doet me ook licht denken aan vroeger, toen mijn moeder nog de was voor me deed (good old times).

Misschien, zo dacht ik, kan de geur van waspoeder me helpen om een kalm gevoel op te roepen. Ik ben dus gaan experimenteren. Ik heb het houten balletje waarmee ik het amulet heb gemaakt in waspoeder gelegd, en ook het amulet zelf gevuld met waspoeder. Het resultaat: een heerlijk geurend amulet, en that’s it. Mijn innerlijke zenkoningin was nog altijd in geen velden of wegen te bekennen.

Vorm: Kunstig amulet

Ik heb vervolgens de vorm aangepast. De uitwerking van het amulet heeft namelijk nogal anders uitgepakt dan ik voor ogen had. In plaats van een elegante glazen kettinghanger werd het een soort gammel Surprise-ei. Ik dacht dat misschien wanneer de amuletten een wat aantrekkelijker uiterlijk zouden hebben, dat ze dan succesvoller zouden zijn in het oproepen van kalmte en rust.

Ik heb meer amuletten gemaakt met het plastic, en deze op verschillende manieren uitgeknipt. Zo werden het sculptuurtjes die op zichzelf staan, in plaats van slechte kopieën van het originele concept. Het werden leuke sculptuurtjes waar ik mooie foto’s van heb kunnen maken, maar ook deze uitvoering deed me op geen manier denken aan de rust van de yogazaal.

Sculptuurtje van plastic

Sculptuurtje plastic space

Plastic Saturnus

Plastic planeetje

Sculptuurtje van plastic

Sculptuurtje in plantPlastic planeetje in vingerplantPlexiglas en nog een inzicht

Met het maken van de tweede lading amuletten heb ik ook meteen wat stukjes plexiglas gesneden, om toch het effect van mijn originele materiaalidee – glas – te voelen en anderen te laten zien. En deze helaas-dit-had-het-moeten-zijn actie kreeg nog een overwachte wending!

Toen ik tot de conclusie moest komen dat het me met het amulet niet gelukt is de ervaring van de yogazaal op te roepen, ben ik wat gaan tekenen en fotograferen met het plexiglas. Tot mijn verbazing besefte ik dat dit me een beetje van de rust gaf waar ik naar zocht!

Plan B(ter): doen wat je leuk vindt

Nu ik wist waarom het amulet niet werkte voor mij, en het plexiglas me een stukje van die rust bracht waar ik naar zocht, heb ik het over een geheel andere boeg gegooid. Het startpunt, de yogazaal, zou ik moeten loslaten. Plan B: doen in plaats van denken.

Yoga maakt je rustig omdat je het aan het doen bent. Je kunt niet tegelijkertijd yoga doen en werken. En als je yoga leuk vindt om te doen zul je er ook met je geest bij zijn. Als je gefocust bent op de yoga, kun je op dat moment niet de stress van de omgeving ervaren – je aandacht kan namelijk op maar één ding tegelijk gericht zijn (en ja, dat is psychologisch bewezen). Zo zorgt yoga ervoor dat je lichamelijk én geestelijk rust ervaart.

De sleutel naar rust en kalmte is dingen doen waar je oprecht plezier aan beleeft.

Wat het precies is dat je dan moet doen is voor iedere persoon verschillend, omdat iedereen andere interesses heeft.

Kalmte en rust: geen plek maar een mindset

Met dit inzicht ben ik activiteiten gaan doen die ik leuk vind, en die daardoor mijn vrijwillige en volledige concentratie hebben. Ik heb als automatisch waterverf gepakt. Niet met als doel om een mooi werk te gaan maken, maar om mijn persoonlijke kleur te gaan zoeken. Dit heb ik al eerder met acrylverf gedaan, en wilde dit altijd nog eens opnieuw doen met waterverf. Het was zo’n rustgevende oefening dat meteen de kans heb aangegrepen om het voor dit project toe te passen.

Waterverf uitproberenPersoonlijke kleur

Kleuren mengen, water toevoegen, uitproberen, aanpassen, opnieuw proberen.. je weet pas of je de juiste kleur hebt wanneer je de penseel op papier hebt gezet. Dit verrassingseffect maakt het zoeken naar je persoonlijke kleur is echt ontzettend leuk. Maar het is vooral rustgevend, omdat het niet kan mislukken. Niemand kan beweren dat je je kleur niet hebt gevonden, want dat weet alleen jijzelf. Maar je bent ook nooit klaar: op de ene dag is ‘mijn’ kleur anders dan de andere, doordat je je iedere dag anders voelt, en het resultaat er bij ieder licht anders uitziet. Ik heb dan ook geen idee of ik mijn persoonlijke kleur heb gevonden, en dat doet er ook niet toe.

Fijne illustraties

Toen mijn vel papier vol was ben ik over de gekleurde vlakken gaan tekenen met mijn fijnste pen: een fineliner met 0,05 milimeter punt. Hiermee kun je prachtige dunne lijntjes maken en heel klein werken. Ik hou ontzettend van dat gepriegel, en het resultaat vind ik ook heel fijn om te hebben. Die kleine werkjes zijn amuletjes op zich: ze zijn zo fijntjes dat je niet anders kan dan ervan houden (toegegeven: dat zeggen ze ook van baby’s, al ervaar ik dat compleet anders. Ik houd van kleine tekeningetjes zoals anderen van baby’s houden.).

Bomen illustratie op waterverf

Duinen tekening op waterverf

Fineliner op waterverfIllustraties op waterverf Brenda de GrootAls vanzelf zijn de kleine tekeningetjes rustgevende scènes geworden, met als onderwerp de natuur. Ik zeg ‘vanzelf’, omdat het leek alsof de waterverfvlekken vroegen om de tekening. Dat klinkt een beetje schizofreen, maar ik zal proberen uit te leggen wat ik bedoel.

Extra’tje: hoe een illustratie bij mij ontstaat

Als ik een illustratie maak kan ik dat op twee manieren doen:

  1. Een beeld dat ik in mijn hoofd heb uitwerken
  2. Het materiaal bekijken en wachten tot ik er een beeld op ‘zie’ ontstaan

Meestal werk ik volgens manier 1, en begin ik met een illustratie te vormen in mijn gedachten – te visualiseren dus. Als ik het materiaal voor me heb om de illustratie op te tekenen, bevindt het beeld zich ergens tussen mijn hoofd en het papier in. Hoe scherper het beeld in m’n gedachten is, hoe beter de illustratie lukt, is mijn ervaring. Maar het blijft atijd geven en nemen tussen wat ik in gedachten heb en wat m’n hand en het materiaal ervan kunnen maken.
Bij deze manier van werken maakt het minder uit welk materiaal de drager van het beeld wordt, omdat het om de illustratie gaat. Bij manier 2 speelt het materiaal juist de hoofdrol.

Eigenlijk werkt manier 2 op dezelfde wijze als manier 1, maar heb ik van tevoren geen beeld in mijn hoofd (vaak wel het plan om een illustratie erop te maken en een grof idee van het onderwerp, want anders zou ik overal illustraties voor me zien). Als ik dan naar het materiaal kijk, ontstaat er als vanzelf een beeld dat erbij past. Dit materiaal kan eigenlijk vanalles zijn: papier, hout, de muur van een huis, een vijver – you name it. Als er een beeld in mijn hoofd is ontstaan ga ik verder zoals ik bij manier 1 heb geschreven.

So far dit kleine extra’tje. Ik dacht dat je het misschien leuk vond om te weten 😉

Kalme wateren

Maar!
Na het waterverfavontuur was mijn reis naar innerlijke rust nog niet ten einde..!

Het beste moment kwam toen ik ging opruimen.
Voordat ik ging waterverven heb ik met ecoline gewerkt, en het spoelwater had zo’n mooie kleur gekregen dat ik de behoefte had om er een foto van te maken. Omdat ik toch bezig was met doen wat ik leuk vond, besloot ik dat ik dat maar moest gaan doen. Toen ik mijn camera op het potje water richtte ontdekte ik dat het een prachtig licht op het papier eronder wierp! Het herinnerde me aan zonnestralen die door de oceaan schenen. Ik ben compleet losgegaan met mijn camera en het potje water, en al snel vroeg ook dit materiaal om een illustrate. Ik pakte mijn favo fineliner en heb wat visjes getekend. Zowel het resultaat als het tekenen en het experimenteren met de foto’s lieten me echt even ‘in het moment’ zijn. En dat is nu precies waar ik naar op zoek was.

Kalme wateren illustratie Brenda de GrootIllutratie visjes zwemmend in blauw licht

Bultrug walvis illustratie op papierHet beste van alles is dat het zonder plan is ontstaan, maar dat ik het heb ontdekt door te doen wat ik leuk vind. En zo kom ik op mijn eindconclusie voor dit project, die ik al een klein beetje heb verklapt.

Eindconclusie

 

♥ Hoofdvraag: Hoe kan ik rust en kalmte oproepen?

Antwoord: Door te doen wat ik leuk vind, en dus mijn intrinsieke motivatie te volgen.

 

Nu ik even terugdenk aan de stappen die ik heb ondernomen, besef ik dat ik onbewust heb geëxperimenteerd met vormen, geuren, materialen en kleuren. Dit bevestigt des te sterker dat wanneer ik mijn gevoel volg en doe wat ik leuk vind, ik vaak vanzelf op de goede weg zit.

En dat is precies het gevoel dat ik wil meenemen in de volgende periode op de kunstacademie. Ik wil dingen doen die vanuit mijn intrinsieke motivatie komen, niet omdat ik denk dat ik ze moet doen. Niet gedreven worden door onzekerheid, maar door nieuwsgierigheid, passie en ambitie.

Dus.. op naar de volgende periode,
Ik kan niet wachten! 

1 Comment

Laat een bericht achter

Navigeer
Brenda de Groot