Brenda de Groot
Smiling girl on bike
Life Persoonlijk

Over Mij en Dieren

Je moet wat van me weten: ik ben een enorme dierenvriend. Dierenliefhebber. Dierenrechtenactivist.
Whatever – ik heb het passende woord nog niet gevonden. In ieder geval ligt mijn interesse in dieren ver boven het landelijk gemiddelde. Ik weet niet hoe het komt, maar volgens mij ben ik zo geboren.

Als kind deed ik niets liever dan dieren tekenen, las ik voor m’n lol dierenencyclopedieën, en had je m’n onverdeelde aandacht als je een willekeurige diersoort noemde. Kortom, ik was een dierennerd. Net als veel andere kinderen met mij, en misschien was jij er ook wel zo één. Maar waar de meeste kinderen over hun fascinatie voor dieren heen groeien, ben ik deze nooit kwijtgeraakt.

Mijn moeder vond me ook al zo raar

 

Op een bepaald punt in het proces van volwassenworden verliezen de meeste kinderen – samen met het respect voor hun ouders – hun liefde voor dieren. Ze belanden in een soort algehele empathie-ijstijd. Waar het met de ouder-kindrelatie gelukkig meestal wel weer goedkomt, lijkt de belangstelling voor dieren voor altijd in de permafrost bevroren.

Aan de ene kant snap ik het wel. Afgezien van onze kat of hond maken dieren een vrij klein deel uit van ons dagelijks leven. We wonen niet meer in grotten en zijn niet meer afhankelijk van de ‘wilde natuur’ om ons in leven te houden. Door het gebrek aan dierlijke input krijgt die aangeboren interesse in dieren geen kans op een comeback in onze levens.

En dat vind ik echt een onbeschrijflijk verlies.Illustration cute tuna with sad face - Vegan Monkey. Illustratie door Brenda de Groot

Niet alleen voor jezelf, maar ook voor de dieren en de planeet. Want die desinteresse in dieren is naar mijn idee de grootste oorzaak van speciesisme – het gevoel dat mensen beter zijn dan andere diersoorten. Met desastreuse gevolgen van dien: dierenmishandeling, verwaarlozing, de bio-industrie, bontfokkerijen, en het bij bosjes uitsterven van diersoorten op aarde.

Toch heb ik hoop. Ik ben ervan overtuigd dat die fascinatie voor dieren bij iedereen nog ergens aanwezig is. Wat we nodig hebben is een soort personal global warming waarmee je hart voor dieren weer ontdooit. Dat is dus eigenlijk wat ik hier probeer te bereiken.

Ik sta te popelen om jullie vanalles te laten zien en lezen over het leven van dieren. En dan met name over mijn favoriete diersoort: apen. Toevallig weet ik behoorlijk wat van apen af. Ik ben er namelijk in afgestudeerd 🙂

Primatologie

Als die-hard dierennerd was het niet meer dan logisch dat ik ‘iets’ met mijn fascinatie ging doen. Ten minste, dat vond ik. Het Nederlandse schoolsysteem dacht daar kennelijk anders over. Exacte vakken zoals wiskunde, natuurkunde en scheikunde zijn absoluut niet mijn sterkste punten, wat betekende dat ik een diergerelateerde studie als Biologie wel kon vergeten. Dus ben ik Psychologie gaan studeren, want ja, mensen zijn ook dieren, en het gedrag en de gedachten van mensen ook best interessant.

Ik ben tot op de dag van vandaag heel erg blij dat ik Psychologie ben gaan studeren. Ik had het absoluut niet willen missen, en ik had nergens anders willen zijn dan in Amsterdam op de Psychologiefaculteit in die tijd. De studie heeft me gevormd tot wie ik ben, hoe ik denk, en hoe ik mijn verdere leven heb ingevuld.

Wat ik wel miste was het stukje dierpsychologie. Hoe denken andere dieren? Hoe werken hun hersenen? Hoe ziet hun dagelijks leven eruit en wat vinden zij belangrijk? Zelfs keuzevakken als Animal Cognition kwamen niet verder dan het oppervlak. Ik had een soort kennishonger naar méér dieren. Dus ben ik gaan kijken naar diergerelateerde Masterstudies die ik kon volgen na het afronden van mijn Bachelor.

Free ranging long-tailed macaques in the Sacred Monkey forest in Ubud, Bali. Macaca fascicularis

Als ik je één studiekeuzetip mag geven: denk verder dan de gebaande paden.

Na het onbevredigende antwoord van de decaan op mijn vraag of er Masters bestaan op het gebied van dierpsychologie, (“ga zelf maar even googlen”) ben ik zelf maar even gaan googlen [1,2].
Wat blijkt? Dierlijk wonderland isslechts een slootsprong verwijderd te zijn van ons bekrompen Nederlandse schoolsysteem. En het allermooiste is dat je geen biologische Bachelorstudie nodig hebt – Psychologie is ook helemaal prima.

Tussen alle ‘Animal Behaviour and Cognition’ studies was er één die eruit sprong: Primate Conservation. Gegeven aan Oxford Brookes University in – inkoppertje – Oxford. Ik heb me aangemeld, ben toegelaten, heb het jaar ertussenin gevuld met vrijwilligerswerk bij Stichting AAP in Spanje, en ben in september 2013 met het vliegtuig naar onze Brexitburen vertrokken.

Het jaar dat volgde was werkelijk het beste jaar uit m’n leven thus far. Ik las over apen, leerde over apen, droomde over apen en zwom tussen de apenlievende medestudenten en -docenten. Zoals een goed nerd betaamt ben ik cum laude afgestudeerd, maar ja, hoe kan dat ook anders als je er 24/7 mee bezig bent. Dus of ik nu een geobsedeerde primatoloog ben? Zeker weten.

Mocht je me zoeken – ik ben die rechter.

 

Over Apen en Veganisme

Nu snap je waar al die apen op m’n site vandaan komen (uit de mouw, ha!). Het heugdelijke feit dat ik ook helemaal zelf mag bepalen hoe ik dit online wonderland dat zich brendadegroot.com noemt mag inrichten was meteen een goed excuus om een aapje als logo en mascotte te adopteren. Want naast dieren en apen en vegan eten hou ik ook nog eens van tekenen. Maar
dat had je waarschijnlijk al gezien 😉 (if not: scroll vooral even door m’n portfolio).

Ter afsluiting nog even terug naar mijn levensdoel. Dat is namelijk een einde aan speciesisme (met als praktische invulling en logisch gevolg daarvan de hele wereld vegan).

Er valt veel kritiek te leveren op de manier waarop we tegenwoordig met dieren en de planeet omgaan. Maar als ik iets van mijn studie Psychologie heb geleerd, dan is het wel dat je met positiviteit veel meer bereikt dan met negativiteit. Er schuilt een waarheid in het gezegde dat je meer vliegen vangt met stroop dan met azijn. Bovendien vind ik de positieve aanpak zelf ook veel leuker, al geef ik af en toe ook graag een confronterend zetje in de goede richting.

En zo is deze site ontstaan. Als portfolio, creatieve verzamelplek van al m’n hersenspinsels en inspiratiebron voor hen die ook van dieren houden en hier ook naar willen handelen (en eten).

Enjoy. 🙂

Foto credits bovenste foto: Puck Kroon
De rest is van mezelf ; )

You Might Also Like...

1 Comment

  • Reply
    henkie psaan
    12 april 2018 at 22:01

    hee klopt ik doee ook psycho :p

  • Leave a Reply